Örsögur úr ódýrri íbúð – Beðmál í bænum – Blindur fær sýn

Allir ættu að eiga vin eins og Æskuvininn, sem flestir gera reyndar því hann virðist þekkja alla. Mögulega var það þess vegna sem hann var í smábasli þegar hann flutti til London, fyrir gæja sem var vanur að vera með risavaxið félagslegt net var skrýtið að flytja til borgar þar sem hann þekkti engan nema mig.

Það var gott að fá gamlan vin til London, ég hjálpaði eins og hægt var, benti honum á mögulegt vesen í breska kerfinu og bauð honum á djömm með vinum mínum til að hann kynntist nýju fólki. Þetta föstudagskvöld er slíkt á dagskrá: Nokkrir vinir, góður bar og ef þér finnst það ekki bara fínasta plan er ég ekki viss um að við getum skilið hvor annan.

Kvöldið fer rólega af stað. Hittingurinn er heima hjá Skáldkonunni, í hverfinu Greenwich. Við Æskuvinurinn mætum til hennar og fljótt verður ljóst að þeim leiðist ekki hvort annað. Gott og blessað. Svo kemur vinahópur Skáldkonunar á staðinn og ég tek eftir að vinkona hennar, Dísin, er í hópnum. Mér leiðist hún ekki.

Ég hafði fyrst tekið eftir Dísinni í upphafi skólagöngunar. Hún var brjálæðislega snjöll, kraftmikil og afskaplega sæt. Ég hafði fyrir löngu ákveðið að hún væri alltof nett til að ég ætti séns í hana. Félagar mínir voru pirrandi sammála mér.

Það líður á kvöldið og við gerum okkur ferð á nálægan bar. Staðurinn er fullur af drukknum Írum í sjóræningjabúningum. Þetta hefði kannski verið eðlilegt í Greenwich árið 1716, en 2014 vakti þetta furðu. Sumir þeirra syngja og dansa en flestir virðast ekki vera í partístuði. Milli bjóra spyr ég einn þeirra hver fjandinn sé í gangi.

– Vinur okkar dó nýlega. Hér var steggjunin hans og við ætlum að koma hingað árlega til að heiðra minningu hans. Þessi grátandi í horninu er ekkjan hans.

Ég votta þeim samúð og forðast sjóræningjana það sem eftir er kvöldsins. Þetta er mjög fallegt en ekki stuðið sem ég er að leita að. Við eitt borðið eru Æskuvinurinn og Skáldkonan komin á trúnó en þegar þau taka eftir að ég er einn kalla þau á mig. Dísin sest hjá okkur og við hlæjum saman að vinkonu okkar sem er að kynnast einum sjóræningjanum, mjög náið. Þetta sem þú ert að hugsa er á réttri leið en ekki nógu gróft.

Barinn lokar og við höldum heim til Skáldkonunar eftir stutta leit að stelpunni með sjóræningjanum. Hún fannst daginn eftir, í góðu stuði með ögn særða sjálfsvirðingu en fína sögu að segja. Við erum núna bara fjögur, súpandi rauðvín og borðandi eitthvað sem engum hefði dottið í hug að elda edrú. Frábær félagsskapur og yndisleg samtöl, hvað gæti farið úrskeiðis?

Ég er farinn að hugsa til heimferðar, sérstaklega þar sem ég er ekki með linsubox á mér og er farið að svíða ögn í augun. Ég er nýbyrjaður að ganga með linsur og ekki búinn að venjast þeim. Þar að auki voru þær drulludýrar og ég þurfti að koma þeim í vökva, annars myndu þær skemmast.

En við Dísin höldum áfram að spjalla, um Mad Max, feminisma og sambandið sem hún var að hætta í. Við hlæjum að öllu hvort hjá öðru og skoðanir hennar eru sterkar, skýrar og áhugaverðar. Eitt andartak dettur mér í hug að hún sé að daðra en ég er fljótur að kæfa þá hugsun. Hún er alltof of kúl fyrir mig.

Að lokum fer ég og held í átt að strætóstöðinni. Æskuvinurinn ætlar að gista. Ekki mínútu eftir að ég kveð fæ ég sms frá honum: Vá þú ert blindur. Ég íhuga að snúa við en þrjóskan, kannski með votti af skömm, tekur yfir. Ég ætla að sofa í eigin rúmi í kvöld.

Eftir hálftímalabb þar sem ég blóta sjálfum mér nær linnulaust uppgötva ég að næturstrætó ætti að vera kallaður síðla-kvölds strætó. Helvítið er hætt að ganga. Það væri möguleiki að ganga heim, en nei annars, svoleiðis mistök geri ég ekki aftur.

Þegar ég kem aftur til Skáldkonunar hlæja þau öll að mér, mikið og verðskuldað. Ég reyni að finna aftur stundina með Dísinni en hún er skiljanlega ekki alveg jafn til eftir eina klunnalega höfnun. Linsurnar enda í skotglasi og ég á sófanum, einn og pirraður út í sjálfan mig.

Daginn eftir gerum við Æskuvinurinn okkur klára í heimför á meðan stelpurnar spjalla. Linsurnar eru búnar að þorna í skotglasinu en mig minnir að sjóðandi vatni dugi til að hreinsa þær. Ég er þunnur og ekki alveg að pæla, þannig að rétt áður en við förum sýð ég vatn í hraðsuðukatli, kem annarri linsunni fyrir í lófanum á mér og helli smá vatni á hana. Sérðu gallann við þetta?

Sjóðandi vatnið er alveg sjóðandi heitt og ég öskra af sársauka. Ég skelli hendinni undir kalt vatn og finn sex augu borast í bakið á mér. Mér til varnar þá … nei veistu, ég ætla ekki einu sinni að reyna. Ég veit hversu vitlaus ég er þegar Æskuvinurinn gerir ekki einu sinni grín að því. Skáldkonan og Dísin hrista bara höfuðið. Öll eru þau kjaftstopp yfir þessu og ég óska einskis heitar en að jörðin gleypi mig. Brunablaðran í lófanum var lengi að gróa en svo kurteis að skilja ekki eftir ör.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Dýralíf I – Apaspil

Það var skyndiákvörðun að búa áfram í London. Ég var ekki búinn að skipuleggja neitt mánuði fyrir útskrift. Allt í einu fannst mér eins og ég þyrfti að sanna eitthvað í borginni, eins og ég yrði að gera tilraun til að meika það fyrir heimferð. Annars væri að eilífu þessi óþolandi spurning: Hvað ef?

Einhver skynsemisrödd hvíslaði að þetta væri kannski ekki ákvörðun til að taka í flýti, alveg laus við sparifé, ekki með umboðsmann og þar að auki ekki í vinnu. Ég sagði þeirri rödd að þetta myndi reddast, yrði smá hark til að byrja með en þannig væri það hjá öllum leikurum. Ég taldi mig líka hafa svo frábæran skilning á bransanum að ég gæti nælt í hlutverk fljótlega, með eða án umboðsmanns.

Að vinna hjá leigumiðlun fyrir þjóna var kannski ekki það sem ég sá fyrir mér, hvað þá að fara þaðan í Dýragarðinn. Ekki sem sýningargripur heldur starfsmaður í veisluþjónustunni. Starfsfólkið var skemmtilegt og launin nokkrum prósentum yfir lágmarkslaunum. Stóri gallinn var staðsetningin, lestarferðirnar í og úr vinnu tóku lágmark klukkutími hvora leið. Ég komst í gegnum margar bækur í illa loftræstum, troðnum lestarvögnum.

Vinnudagarnir í dýragarðinum voru auðveldir en oftast langir og einhæfir. Það besta við að vinna þarna var fríi bjórinn í lok kvöldvaktar og að sjálfsögðu að umgangast dýrin. Allt frá sjaldgæfum fiðrildum til tignarlegra tígrisdýra og uppáhaldanna minna: hressra mörgæsa sem ég fékk því miður aldrei að kasta.

Þetta kvöld er árshátíð dýragarðsvarðanna. Dags daglega er þetta rólegt fólk, manneskjur sem er svo annt um velferð dýra að þau gera hana að ævistarfi sínu, vilja helst bara vera í kringum dýr og hjálpa þeim að eiga sem best líf.  En núna eru verðirnir að tínast inn úr fyrirpartíum og eru búnir að fá sér fordrykk(i). Líklega gleymdu flestir að fá sér mat áður en drykkjan hófst. Ölvunin er allavega að nálgast stig slæmrar Þjóðhátíðar á methraða.

Það er leiðindahlutverk en einhver þarf að vera sá drukknasti á staðnum. Gullfalleg stelpa í rauðum kjól hefur tekið það að sér. Hún labbar engan vegin þráðbeint að barborðinu sem ég stend við. Þrisvar sinnum er hún næstum búin að hrasa, ég geri mig tilbúinn að stökkva til og hjálpa henni á fætur eins og sannur herramaður. En hún nær að klára gönguna að barnum. Í stað þess að teygja sig eftir bjór, teygir hún sig yfir borðið og grípur um axlirnar á mér.

Hún starir í augun á mér, það er skemmtileg sjón. Svo ropar hún hátt og hikstar því upp að hún hafi sprengt glas. Ég tek eftir að önnur höndin er rauðari en kjóllinn. Við að segja þetta er eins og það losni um stíflu, hún tárast og hrópar á mig að hjálpa sér. Ég bendi henni að koma á bak við barinn, þríf til sjúkratösku en er umsvifalaust rekinn burt af samstarfsmönnum. Það er meira en nóg að gera á bak við barinn og ekki pláss fyrir tilraun til riddaramennsku.

Við finnum stað og ég þurrka af hendinni. Í ljós kemur að skurðurinn er varla sentimetri á lengd og rauði vökvinn er húsvínið. Hún þakkar mér hvað eftir annað á meðan. Ég set plástur á sárið, hún biður mig að kyssa á bágtið. Ég veit ekki hvort það er í mínum verkahring en ég læt mig hafa það og segi henni að það sé í lagi með hana.

Orð geta gert ótrúlegustu hluti, við að heyra mig segja þetta kemur partíandinn aftur yfir hana. Hún hleypur út á dansgólf og heldur áfram að skemmta sér. Ég fer aftur að sinna vinnunni. Félagarnir segjast sífellt vera sárþjáðir og biðja riddarann að kyssa ímynduð svöðusár. Mér er sama, aldrei þessu vant líður mér eins og ég hafi gert góðverk.

Meðan á þessu stendur er partíið virkilega að fara úr böndunum. Ein af köngulóarkonunum er víst fyrrverandi mannsins sem sér um lamadýrin og hann er byrjaður með einni stelpunni sem sér um apana. Köngulóarkonunni finnst viðeigandi svar að berja apastelpuna, í andlitið, með rauðvínsglasi. Ég hvet þig til að lesa þessar setningar aftur. Svo einu sinni í viðbót. Nærðu þessu? Því ég geri það varla. Skurðirnir voru ekki litlir og krúttlegir, þetta endaði sem lögreglumál og á forsíðum blaða. Dýragarðsverðirnir fá ekki lengur frítt áfengi í veislum.

Fyrir utan smáatriði eins og fólskulega líkamsárás fer veislan vel fram, þangað til kemur að því að slútta henni. Fólk er almennt ekki hrifið af því að vera rekið út af vinnustaðnum sínum, sama hversu vel þjónarnir leika að vera kurteisir og skilningsríkir.

Sumir gestanna eru með háværar yfirlýsingar um að þeir fari þegar þeir vilji fara, aðrir reyna að prútta um lengri tíma og einn og einn býður okkur í eftirpartí. Það tekur langa stund að koma gestunum burt, að endingu byrjum við þjónarnir bara að pakka saman í kringum þá sem eftir eru. Nóg er af verkum, bæði að hreinsa upp eftir þessa veislu og að undirbúa þá sem er á morgun.

Þegar glittir í vaktarlok verð ég var við hreyfingu óþægilega nálægt mér. Ég hrekk við. Nánast upp við mig er stelpan í rauða kjólnum. Hún er á sneplunum, að hún haldist upprétt er magnað. Hvernig í ósköpunum komst hún svona nálægt mér án þess að ég tæki eftir henni? Kannski er hún vön að nálgast dýr af varfærni.

Við störum hvort á annað andartak. Hvern fjandann á ég að segja? Hún verður fyrri til, spurningin kemur vægast sagt flatt upp á mig. Svo sannarlega ekki spurning sem maður á von á í starfsmannapartíi, sérstaklega ekki þegar maður er nýi gaurinn á staðnum og spyrjandi er kona sem hefur verið hér árum saman:      

– Hvar er útgangurinn?

Það er bara ein hurð í salnum! Ég bendi henni á dyrnar, hún tekur smástund í að hugsa sig vandlega um, kinkar kolli og gengur á brott. Af hverju líður mér eins og það sé eitthvað sem ég er ekki að fatta. Gæti verið að hún vilji eitthvað annað en útganginn? Drukkið fólk er skrýtið. Félagar mínir flissa.  

Aftur heyri ég þrusk, aftur hrekk ég við, aftur stendur hún alveg upp við mig.

– Þessi hurð fer ekki út … segir hún.

– Nei, útgangurinn er fyrir neðan stigann.

– Er stigi? Ég sá hann ekki, segir hún.

Það er pínulítið erfitt að vera ekki dónalegur. Stiginn er heilum metra frá hurðinni. Ég býðst, í nafni þess að losna við hana og þess að halda áfram að vera herramaður, til að fylgja henni út.

Það þarf að styðja hana niður tröppurnar og hún misstígur sig í sífellu, tvisvar er hún á leið niður stigann með andlitið á undan þegar ég næ að grípa hana. Kannski ætti ég hreinlega að bera hana niður en það væri líklega of langt gengið. Þegar hún sér útidyrahurðina ljómar hún, hún virðist hafa haldið að hún væri föst í völundarhúsi. Það sem meira er, við útidyrnar eru tveir vinir hennar, þó að þeir séu vant við látnir.

Þau eru í líflegasta sleik sem ég hef séð. Allir heimsins busaballssleikir virðast komnir saman í þessari áras tveggja einstaklinga á andlit hvor annars. Ef þau hefðu ekki bæði verið jafn brjálæðislega áköf héldi ég að þetta væri líkamsárás. Ef hægt er að fá marbletti á munninn, verða þau með þá á morgun.

Ég ræski mig hátt og segi þeim (ekkert sérstaklega) kurteislega að koma sér út. Þau blóta og taka stefnuna á eftirpartí í næsta húsi. Stelpan í kjólnum gerir sig líklega til að elta og fyrst gangan er bara einn stígur geri ég ráð fyrir að hún nái ekki að fara sér að voða. Áður en hún stígur út grípur hún um mig og segir:

 – Þú ert næs.

Svo kyssir hún mig á kinnina og ég roðna alla leið niður í hæla. Þó að ég sé ekki kominn í hlutverk riddara á sviði líður mér eins og ég hafi verið að bjarga prinsessu og það er ljúf tilfinning.

Örsögur úr ódýrri íbúð – Sá skrýtni og Fjölskyldufundir

Sá skrýtni

Ég kem heim úr skólanum og heyri að Lávarðurinn er í símanum í stofunni. Það er ekki fréttnæmt. Ég geng inn til að heilsa, hann er að strauja í uppáhaldssloppnum sínum. Það er heldur ekki fréttnæmt, það væri frekar glötuð saga. Þessi dagur sker sig úr vegna þess sem hann er að segja í símann.

– Já, ég er að fara úr bolnum …

Þetta er vissulega nýtt, svo er hann líka að ljúga, er ekki einu sinni í bol til að fara úr. 

– Já, er það … ég er viss um að þú ert stór …

Hann sér mig og glottir. Þetta getur ekki verið það sem þetta hljómar eins og:

– Hvað ætlarðu svo að gera við mig, já, það er svo heitt, ég mun svo …

Þetta þarf ég ekki að heyra. Hann er á kafi í símakynlífi. Það er nýlunda, sérstaklega þar sem hann er að stunda kynlífið á meðan hann er að byggja upp myndarlegan bunka af nýstraujuðum skyrtum.

Ég læt mig hverfa og skýt aftur inn kollinum miklu, miklu síðar um daginn.

– Hvað segirðu, Lávarður, spyr ég, eruð þið tveir að prófa ykkur áfram með símakynlíf?

– Nei, svarar hann með skítaglotti, mig vantaði smá aukapening svo ég réð mig hjá rauðu línunum. Þú ættir að prófa, borgar vel.

– Kannski seinna. Ég er sem sagt ekki bara sá eini gagnkynhneigði í íbúðinni, heldur líka sá eini sem vinnur ekki í kynlífsiðnaðinum?

– Það má nú lækna þá galla í þér, segir hann og blikkar mig.          

Fjölskyldufundir

Síðasta vikan í skólanum er runnin upp, það eina sem er eftir er lokaleikritið. Fyrstu þrjár sýningar þess gengu vonum framar, nú er bara lokakvöldið eftir. Í kvöld stígum við á svið saman, sem bekkur, í hinsta sinn. Við erum búin að vera í okkar eigin heimi í þrjú ár, þar sem það eina sem skipti máli var næsta ritgerð, næsta leikrit og hvort kunningi sé að vinna á skólabarnum um kvöldið. Raunveruleikinn: áheyrnarprufur, reikningar og að vinna fyrir sér er handan við hornið.

Fjölskyldan ætlar að koma á lokasýninguna. Nokkrum tímum fyrir hana mæta Bróðirinn, mamma og pabbi niður í skóla. Dagurinn er þægilegur. Pabbi er með myndavélina á lofti, mamma og Bróðirinn njóta sólarinnar. Við gáfum pabba þessa myndavél í jólagjöf og síðan þá hefur hann að meðaltali tekið tvö hundruð myndir á dag, talan hækkar mikið á ferðalögum. Þrátt fyrir hversu vel heppnuð gjöf þetta var er eins og hann hafi aldrei farið með fjölskyldunni í frí, ef myndirnar eru skoðaðar. Hann er ekki á einni einustu.

Bróðirinn glímir við smávægilegt vandamál. Það er tuttugu og fimm gráðu hiti og hann er farinn að svitna eins og Finni í gufubaði. Hann langar ekkert sérstaklega að sitja í svölu, myrkruðu leikhúsi í rennblautum bol.

Ég læt þau hafa lykilinn að íbúðinni minni og segi þeim að fara heim til mín að sækja hreinan bol. Mamma þykist rata, búin að heimsækja íbúðina áður, þegar hún var í umsjá Forsetans fjórum árum fyrr. Þess má geta að íbúðin gekk á milli Íslendinga sem lærðu í skólanum í allavega sjö ár.

Fjölskylda mín finnur húsið og svo stigaganginn. Lásinn á útdyrahurðinni er enn þá bilaður þannig að þau komast þar beint inn og finna svo íbúðina. Mamma stingur lyklinum í skráargatið en á erfitt með að opna. Hún djöflast aðeins og reynir að snúa honum en það reynist þrautin þyngri. Sem er skiljanlegt því hún er að reyna að opna íbúðina á móti minni.

Það tekst samt að lokum, eftir heilmikinn hamagang. Húslyklarnir ganga sem sagt, með smá djöflagangi, að öðrum íbúðum í húsinu. Ef ske kynni að það væri ekki nóg að kvarta yfir, eins og myglunni, kuldanum og hávaðanum frá Metro bar.

Þau opna dyrnar og ganga inn hjá nágrönnum mínum. Á móti þeim tekur þýsk stelpa sem er nýflutt inn. Hún skilur ekkert hvað er í gangi og það sem verra er, hún talar varla neina ensku. Þau segjast vera foreldrar Ingimars, hún kannast ekki við það nafn en segist reyndar ekki vera búin að læra nöfnin á öllum sem hún býr með.

Eftir nokkuð brenglaðar samræður átta allir aðilar á sig á því að fjölskyldan er á vitlausum stað, þau biðjast afsökunar og kveðja.

Næstu dyr opnast án vandræða og leiða þau inn á heimili mitt. Þau opna fyrstu dyrnar sem þau koma að og ganga inn í stofu.

Þar eru meðleigjendur mínir, þá meina ég strippararnir, á sófanum. Þær eru undir teppi að gera það sem pör gera á sófum, sannfærðar um einveru og næði. Töffarinn hrópar eitthvað, mamma verður vandræðaleg en strákarnir tveir eru ekki komnir inn í stofu og skilja ekki hvers vegna mamma stansaði.

Ef ég ætti tímavél myndi ég fara aftur til þessarar stundar til að sjá svipinn á mömmu. Hún reynir vandræðalega að útskýra að þau séu fjölskyldan mín, að þau séu að leita að bol og að henni þyki leitt að hafa truflað þær. Hún reynir að bakka út úr stofunni en rekst á pabba og Bróðurinn. Þeir hafa ekki hugmynd um hvað er í gangi, langar bara að heilsa upp á stelpurnar sem þeir hafa heyrt ýmislegt um. Bróðirinn treður sér framhjá mömmu, sér hvað er í gangi og skellir upp úr.

Stelpurnar ljúga því að þær séu bara að kúra og mamma rekur strákana á dyr. Einhverra hluta vegna finnst þeim þetta minna mál en henni. Bróðir minn slær botninn, eftir að þeir pabbi eru búnir að ná andanum eftir hláturskastið og þau hafa fundið eina hreina bolinn minn.

– Pabbi, segir hann, þú ert búinn að taka fimm hundruð myndir á tveim dögum, hvar var myndavélin núna!?

Örsögur úr ódýrri íbúð: Beðmál í Bænum – Stundarfriður

Þetta er alltof einfalt, er það ekki? hugsa ég þegar Heimsborgarinn hlær hátt að mínum versta brandara í kvöld. Ég bíð eftir að sjá merki um að ég sé að mislesa aðstæður, annað eins hefur nú skeð. Hún er skiptinemi og þetta er kveðjupartíið hennar og fleiri skiptinema við skólann. Við erum ein í stofunni. Hún stendur nálægt mér, alltof nálægt mér. Við snúum hvort að öðru, var hún alltaf svona sæt?

Við ræðum kveðjustundir, þá staðreynd að líklega hittumst við aldrei aftur. Hún talar um að það sé mikilvægt að skilja hlutina ekki eftir ókláraða. Annaðhvort er hún að reyna við mig eða ég er að lesa alltof mikið í vinalegt spjall og daðrandi viðmótið.

Við skálum fyrir góðum stundum, hún horfir beint í augun á mér á meðan við smellum glösum saman. Hvorugt er tilbúið að rjúfa augnasambandið. Skyndilega birtast strákarnir aftur í stofunni og okkur bregður. Spaðinn sendir mér félaga-brosið. Hann sér væntanlega það sama og ég vil sjá.

Best að  taka sénsinn, í versta falli fæ ég vandræðaleg höfnun. Ég hvísla að Heimsborgaranum að við ættum að finna okkur næði til að kveðjast almennilega. Ég býst allt eins við að hún hlægi að mér en hún ranghvolfir augunum, muldrar „það var mikið“ og dregur mig inn í herbergi. Líklega var ég að lesa þetta rétt.

Við stökkvum upp í rúmmið hennar, köstum af því úlpum, jökkum og sænginni og byrjum að hafa gaman. Þegar við erum orðin fáklædd og búin að gleyma partíinu er bankað. Hún segir mér að pæla ekki í því en það er bankað aftur, fast. Hinum megin við hurðina hrópar Djammarinn að hún þurfi jakkann sinn. 

Við dæsum í takt, klæðum okkur í hvelli og hleypum Djammaranum inn. Hún grípur jakkann sinn, brosir til okkar og hleypur öskrandi út.

– ÉG ER FARIN TIL IBIZA, BITCHES!

Flugið hennar fór klukkan sex um morgun og hún var ekki týpan til að sleppa partíi vegna smámuna eins og svefns. Við Heimsborgarinn komum okkur aftur að verki, glottandi, og þegar við erum komin vel á veg er bankað aftur.         

Ég get ekki annað en hlegið. Við klæðum okkur í boli, breiðum yfir okkur sæng og segjum þeim að koma inn. Engillinn, Leikstjórinn og Spaðinn opna skælbrosandi. Það er komin smá óreiða á herbergið, það tekur þau langa stund að finna flíkurnar og merkilegt nokk virðast þau ekkert vera að flýta sér. Meira að segja gott og kaldhæðið jæja dugar ekki til að fá þau hraðar út. Spaðinn blikkar mig á leiðinni út og Engillinn hvíslar aðeins of hátt að Heimsborgaranum:

– Vel gert.

– Við erum ekki þetta forvitnileg, er það? spyr ég þegar þau skella.

– Nei, tautar Heimsborgarinn virkilega pirruð, við sögðum öllum að geyma yfirhafnir í herberginu mínu. Hér.

Við snúum okkur að efninu, með þessu áframhaldi fer hún beint héðan út á flugvöll. Þegar hlutirnir eru farnir að vera virkilega áhugaverðir er bankað á ný, í þetta sinn springum við bæði úr hlátri. Þetta er orðið fáránlegt. Við nennum ekki einu sinni að klæða okkur, förum bara undir sæng og hrópum „kom inn“. Skáldkonan, sem er á góðum degi aðeins of vandræðaleg, skýlir augunum og hleypur svo hratt út með síðustu úlpuna. Allan tímann sem hún er inni segir hún aftur og aftur:

– Sorry sorry sorry. Sorry sorry SORRY.

Þegar hún kemur sér loksins út springum við Heimsborgarinn aftur úr hlátri og snúum okkur svo að því sem við vorum að gera, brosandi og alveg laus við yfirhafnir.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Góða nótt

Á síðasta ári í háskóla er auðvelt að ofmetast. Maður hefur gert helling, telur sig vera með hlutina á hreinu og heldur að maður geti tekist á við hvað sem er. Þegar fer að glitta í raunveruleikann utan skólans byrja síðustu sýningarnar. Þær skipta auðvitað máli fyrir einkunnir en í leiklistarskóla hafa leikritin sem sett eru upp undir lokin annars konar vægi. Nemar bjóða umboðsmönnum á þær til að reyna að hrífa þá og komast í bækurnar þeirra. Slíkt skiptir ansi miklu fyrir feril á sviðinu í London. Lávarðurinn er að frumsýna á morgun, hann vonast til að nokkrir umbar mæti og er gjörsamlega að fara á taugum.

Stressið nær hámarki um kvöldmatarleytið þegar hann læsir sig inni í herbergi. Ég er í sannleika sagt feginn, hann er búinn að vera óþolandi, tuðar stanslaust yfir leikstjóranum milli þess sem hann útskýrir hversu taugaveiklaður hann er. Fullkomnunarárátta fer ekki saman við að vera í stóru verki með leikstjóra sem þú treystir ekki. Það sem hann þarf meira en nokkuð annað er góður nætursvefn. Stelpurnar eru í vinnunni þannig að það ætti ekki að vera mikið vandamál.

Ég er kominn undir sæng þegar ég heyri þær koma heim. Reyndar heyrir öll gatan þær koma heim. Þær eru að rífast, hátt og ljótt. Hljómar eins og Töffarinn hafi gert eitthvað sem særði Rósina en ég er ekki öruggur með það.

Rósin er brjáluð, sem gerir Töffarann brjálaða. Þú veist rifrildið sem þú lendir í með einhverjum sem þú elskar, sem er svo ljótt að þið viljið helst gleyma því daginn eftir, rifrildið sem þið verðið samt að tala um af því að sum orð er ekki hægt að taka til baka og ef sambandið á að ganga þurfa báðir aðilar að virkilega að gera upp. Þetta er það rifrildi, bókstaflega á spítti.

Þetta á eftir að trufla nætursvefninn minn en mig langar ekkert að blanda mér í þetta, myndi væntanlega bara gera illt verra. Hvern fjandann ætti ég að segja?

Næsta klukkutímann fara þær í hringi. Töffarinn reynir að róa Rósina, sem verður reiðari við það, þangað til Töffarinn tryllist og Rósin reynir að róa hana, sem gerir Töffarann þeim mun reiðari þangað til Rósin brjálast og svo framvegis. Í hvert sinn sem önnur þeirra missir sig verða öskrin hærri og orðin ljótari. Klukkan rúmlega eitt ber Lávarðurinn að dyrum hjá mér.

– Ingimar! hvæsir hann í gegnum hurðina, ég er bara of stressaður! Ég get þetta ekki! Ég trúi þessu ekki! Kvöldið fyrir frumsýningu! Þú verður að gera eitthvað!

Hann skellir herbergishurðinni sinni og pirringur minn beinist allur að honum. Ástandið er sem sagt ólíðandi og ég á að redda því einhvern veginn. Ég hugsa ósanngjarnt helvítis aumingi, ef þetta er svona mikið mál geturðu sjálfur séð um það. En þetta er svo sem rétt hjá honum, þetta getur ekki gengið mikið lengur. Með þessu áframhaldi hringja nágrannarnir á lögregluna.

Á meðan ég klæði mig og reyni að búa til einhvers konar plan öskrar Rósin:

– Ég er þá farin!

Útidyrahurðinn skellur svo glymur um allt húsið. Í herberginu þeirra situr Töffarinn á rúminu, hágrátandi. Hún kippir sér ekki upp við að ég setjist hjá henni, þvert á móti hallar hún sér upp að mér. Töffarinn segist ekki skilja hvað hafi gerst. Rósin hafi brjálast þegar hún sá Töffarann dansa á einum perranum. Töffarinn segist ætla að flytja út, þetta gangi ekki lengur og ólíkt Rósinni eigi hún bakland í London sem hún geti treyst á. Töffarinn ætlar á annan strippstað, hún hefur ekki áhyggjur af að Rósin þéni ekki nóg, perrarnir elski sakleysislegt útlit hennar. Töffarinn segir ekki orð um það hvað hún villgera, Rósin er henni efst í huga. 

Ég segi lítið, hvað gæti ég svo sem sagt. Konan sem Töffarinn elskar er væntanlega að reyna að finna sér samastað á götum Sidcup og Töffarinn kennir sjálfri sér um. Sidcup er ekki það hættulegur staður en þetta er samt London, maður sefur ekki rótt vitandi af vini, hvað þá ástvini, á götunni.

Regnið ber á rúðunni. Ég lít upp og mér dauðbregður. Rósin stendur úti á svölum og starir inn um gluggann. Niður hana alla renna regndropar og tár í bland við þá, þunn skyrtan er klístruð við hana. Dökkt hárið rammar inn náfölt andlitið í daufri birtunni. Einhvers staðar fyrir ofan hana logar ljós sem varpar skuggum yfir andlitið, enginn skuggi er dýpri en þeir sem eru í kringum augun á henni. Augun sjást varla fyrir utan örsmáa glampa á augasteinunum. Hendur hennar hvíla á glugganum. Þrátt fyrir myrkrið sést í fjölda skurða á framhandleggjunum og úr þeim rennur dökkt blóð. Axlirnar kippast taktfast, koma upp um lágt ekkasog.

Ég geng út á svalirnar, það er ískalt.

– Viltu ekki koma inn? spyr ég.

Hún hristir höfuðið.

– Komdu inn, segi ég hvassar.

Hún gengur til mín, ég leiði hana inn í stofu og vef utan um hana handklæði.

– Ég kom bara til að ná í dótið mitt, segir Rósin. Komdu Töffaranum út úr herberginu okkar og ég verð farin eftir korter. Ég get sofið á götunni, það verður ekki í fyrsta sinn.

– Kemur ekki til greina, svara ég, í versta falli tekurðu herbergið mitt og ég sef á sófanum.

Hún stendur upp og reynir að hlaupa. Ég bregst ósjálfrátt við, gríp í hana og held henni, hún berst um, reynir veikum mætti að klóra mig og kýla. Eftir smástund brotnar hún niður og biðst fyrirgefningar. Aftur og aftur segir hún að sér þyki þetta miður, að hún sé ógeðsleg mannvera. Ég staðhæfi að svo sé ekki. Hún heldur áfram lengi og mig grunar að hún þurfi að ná þessu úr kerfinu.

Eftir smástund, eða heila eilífð, missir röddin mátt en hún heldur áfram að lýsa eigin ömurð lágum rómi.

Ég skoða á henni handleggina. Hún er búin að rista langa skurði á þá, þeir eru ójafnir og ljótir. Ekki eftir hníf, heldur stein eða kannski vír. En hún forðaðist slagæðarnar, ég held viljandi, og blóðið er hætt að renna úr sárunum. Í það minnsta er hún ekki í lífshættu.

Í fyrsta sinn tek ég eftir fölum örum á handleggjum hennar. Hún hefur skorið sig áður, að því er virðist nokkrum sinnum.

Aftur segist hún ætla út á götu, nema núna er eins og hún sé að prútta við mig. Það er engin sannfæring í röddinni, er hún að tala við mig eða sjálfa sig?

– Þú ferð ekki fet í kvöld. Skilið?

– Já. Allt í lagi.

– Lofarðu? Ég held augnsambandi og neyði hana til að lofa að fara ekkert, ítrekað.

Eftir smástund kemur Töffarinn inn í stofu. Ég geri mig líklegan til að fara að sofa. Þær segja ekki orð. Á leiðinni út blóta ég og lýg því að ef eitthvað meira rugl gerist í nótt muni ég tryllast. Þær kinka báðar kolli og þegar ég býð góða nótt eru þær grátandi á öxlum hvor annarrar.

Klukkan er að ganga fjögur og ég velti fyrir mér hvort ég eigi að tala við Lávarðinn? Nei, vonandi er hann sofnaður. Ég er líka brjálaður út í hann fyrir að láta mig sjá um þetta einan.

Við Lávarðurinn spjöllum stutt saman morguninn eftir. Ég segi honum að hugsa um sýninguna, hún skipti mestu máli. Ekki viss um að ég trúi því, en segi það samt.

Eftir hádegi banka ég hjá stelpunum og þær bjóða mér inn. Þær liggja saman í rúminu og eru að horfa á teiknimyndir. Eftir eina verstu nótt lífs þeirra vilja þær horfa á Disneymynd. Ætli sumt fullorðið fólk ríghaldi í að horfa á barnaefni til að reyna að komast í samband við einfaldari tíma, áður en allt fór til andskotans hjá þeim.

Það er erfitt að trúa að þetta séu sömu konur og ég þekki, naglarnir tveir sem ég er vanur að tala við eru tímabundið horfnir. Þess í stað eru þarna tvær ungar stelpur sem hafa svo augljóslega gengið í gegnum miklu meira en eðlilegt er. Kannski þurfa þær bara skilning og eyra til að tala við. Því miður kann ég ekki að vera það eyra.

Ég spyr hvað hafi gerst en þær svara engu. Töffarinn bendir á Rósina sem hverfur nánast undir sængina. Ég segi, eins þungróma og ég get:

– Þetta gerist ekki fokking aftur. Eða …

Ég leyfi þögninni að klára setninguna, enda hef ég ekki hugmynd hvert næsta orð ætti að vera. Þær kinka kolli, ögn skelkaðar.

Sýning Lávarðarins gengur eins og í sögu, í ljós kom að áhyggjur hans voru engan veginn á rökum reistar. Það eina sem gekk betur var partíið eftir hana þar sem við tveir drukkum okkur hauslausa. Þegar við komum heim pössuðum við okkur að læðast eins og mýs, ef ekki til annars en að sleppa við ásakanir um fyrsta flokks hræsni.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Bara eitt glas enn …

– Gaur! Fáðu þér bara einn bjór í viðbót, segir Boltastrákurinn við mig.

– Ég á flug í fyrramálið!

– Bara einn!

– Allt í lagi, bara einn.

Það þarf ekki mikinn félagslegan þrýsting til að sannfæra mig. Hvað þá á svona góðum degi. Vorönn í háskólanum lokið, við félagarnir saman í Lundúnablíðunni að fagna árinu sem var og ræða árið sem verður. Í fyrramálið er svo flug til Danmerkur til að slaka á með frændfólki og njóta lífsins.

Svona er stutta útgáfan af því sem gerist næst: Bjór, annar bjór, þriðji bjór, já ég er til í partí, skemmtilegt í partíi, bjór, leigubíll á bensínstöð til að kaupa meiri bjór, dansað í eftirpartíi, minntist ég á bjór og svo að lokum langur göngutúr í morgunsólinni heim.

Ég þarf að ná lest eftir klukkutíma til að mæta tímanlega á flugvöllinn. Ég ákveð að blunda stutt, henda svo í tösku og fara í sturtu og þá er ég góður. Ég stilli klukkuna og loka augunum.

Þremur tímum seinna hrekk ég upp. Fokk. Flugið er eftir tvo tíma, hinum megin í borginni. Hvaða möguleikar eru í boði?

Það er í raun bara um eitt að velja. Ef ég næ lestinni héðan eftir tíu mínútur, splæsi í hraðlest út á völl og er heppinn mun ég komast þangað kannski tuttugu mínútum fyrir flug. Þetta er langsótt en það er von. Ég treð tveimur sokkapörum, nokkrum bolum og passanum mínum í bakpoka og hleyp af stað.

Prófaðu að taka sprett með bakpoka, það er ekki gaman. Enginn maður hefur nokkurn tímann verið kúl á hlaupum með bakpoka. Á þessari stundu hef ég hef bara ekki tíma til að pæla í misheppnuðum töffaraskap eða sjálfvirðingu. Þrátt fyrir dúndrandi hausverk og skoppandi bakpoka set ég persónulegt met í kílómetrahlaupi.

 Ég kem á lestarstöðina í Sidcup móður og másandi en get fagnað fyrsta sigri dagsins, það eru ekki nema nokkrar sekúndur í næstu lest. Í henni fer ég yfir stöðuna í huganum, ekki í síðasta sinn. Það er smá von og ég er ekki tilbúinn að hringja og útskýra að ég komi ekki í heimsókn til frændfólksins vegna þess að ég svaf yfir mig. Hvað þá að ástæðan fyrir því sé að ég hafi ákveðið að fá mér bara einn bjór í viðbót.

Fyrir eitthvert kraftaverk er ekki ein einasta töf. Lestin stoppar í miðbænum, hálftíma frá heimahögunum, og ég tek næsta sprett niður í neðanjarðarlestakerfið. Þar þarf ég að ná einni tengilest og svo hraðlestinni. Ský áfengislyktar eltir mig í gegnum stöðina en lánið leikur aftur við mig, mín bíður neðanjarðarlest og hún brunar af stað um leið og ég stíg um borð.

Alvarlegar spurningar vakna þegar ég kem í lestina, fyrst og fremst: Er mig að dreyma?

Í vagninum er heill herskari af ofurhetjum. Bláklæddur Kafteinn Ameríka ræðir við Superman, tveir Deadpoolar flissa að eigin fyndni og heill hópur af X-mönnum er að hnakkrífast um hvaða X-men mynd sé verst.

Þetta er of mikið fyrir mig í núverandi ástandi svo ég sný mér við. Hinum megin í vagninum eru um það bil tuttugu Þjóðverjar á öllum aldri í skærgulum fótboltatreyjum Borussia Dortmund. Það væri kannski fínt að vakna núna. Nei annars, þá er ég búin að missa af fluginu.

Svona í alvöru talað, hvað er í gangi? Er undirmeðvitundin að hrekkja mig? Hvað segir það um mig að ef ég þarf að sjá ofsjónir birtist myndasögupersónur og fótboltatreyjur. Það skemmtilegasta við lestakerfið er að maður veit aldrei hvort maður rekist á hóp manna í strumpabúningum eða gamlan prest að boða heimsendi. Sama hver þú ert og hvert þú ert að fara í London, endarðu líklega í neðanjarðarlest, það þarf enga vökudrauma til þess að sjá sýnir hér.

Það hlýtur að vera rökrétt skýring, eins og til dæmis að í dag eru tveir stórir viðburðir í London. Myndasöguhátíðin London-Con og úrslitaleikur Meistaradeildarinnar í fótbolta, þar sem Dortmund mætir Bayern München. Ég ætlaði einmitt að horfa á leikinn með frænda í kvöld, í Danmörku. Það er eitthvað við líkindi þessara hópa sem er áhugavert, efni í ritgerð. Kannski gæti ég …

Áður en ég sú hugsun klárast stoppar lestin og ég tek næsta hlaup, upp að hraðlestinni.

Það kostar um það bil allan peninginn sem ég hafði áætlað fyrir ferðina að kaupa mér miða í hraðlestina. Það er samt skárra að fara blankur í flug en að fara ekki í flug. Ég kem á Stansted, langversta flugvöll borgarinnar, þrátt fyrir harða samkeppni um þann titil. Ópersónulegur, ofvaxinn og illa skipulagður. Sjáðu fyrir þér þrefalt stærri útgáfu af Kefölavíkurvelli með miklu leiðinlegra starfsfólki.

Ég lít á upplýsingaspjaldið. LOKAKALL stendur stórum, rauðum stöfum.

Fyrsta viðbragð er vantrú, það getur ekki verið að þetta klúðrist úr þessu. Kannski get ég kallað fram einhvern ómennskan sjarma og sannfært starfsmann Ryan Air um að gefa mér miða í næsta flug. Ef þú hefur flogið með Ryan Air veistu hversu bjartsýnt það er að halda að ég finni samvinnuþýðan þjónustufulltrúa. En fyrst ég er kominn þetta langt verð ég að reyna að klára dæmið. Í versta falli geng ég út með skottið á milli lappanna.

Ég tékka mig inn með miðavél. Næsta kraftaverk gerist, tollskoðun tekur enga stund. Þegar vörðurinn sér flugmiðan minn bendir hann niður næsta gang og hrópar á mig að hlaupa!

Lokaspretturinn, ég dýfi mér á milli búða, úrillra ferðamanna á fimmta kaffibolla og pirraðra starfsmanna. Svona átta sinnum er ég næstum búinn að hlaupa niður saklausan ferðalang, svitaperlur spretta fram á enninu og ég er farinn að ofanda þegar brottfararhliðið kemur í ljós í fjarska.

Ég get ég ekki annað en hlegið þegar ég stansa og halla mér að frískandi svölum vegg.

Milli þess sem ég næ andanum eftir mestu hlaup mín í mörg ár rennur upp fyrir mér að ég gleymdi einni breytu í jöfnunni. Já já, það var komið lokakall í vélina en flugið er með Ryan Air. Eftir allan hamaganginn þarf ég að bíða í röð í þrjú korter eftir að komast um borð í vélina.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Beðmál í bænum – Senjoritan

Vikan var löng, þú varst að háskæla á leiksýningu og ert búinn á því. Skynsemin segir þér að þú ættir að fara heim að sofa. Þú ert í lestinni á leiðinni heim þegar þú færð SMS frá vini þínum, Boltastráknum, þar sem hann spyr hvort þú sért til í djamm. Hvert er svarið? Ef það er „nei“ ertu snjallari en ég. Góð hvíld sem mér veitti ekki af eða góðar stundir? Svarið er augljóst, best að pæla ekkert í ritgerðinni sem ég þyrfti helst að byrja á á morgun.

Metro-barinn, hverfiskráin okkar, er einstakur staður. Á frábæran og fáránlegan hátt. Í fyrsta lagi er þar versta eldhús á Englandi og sama hvenær maður mætir, sama hversu margir eru inni, er megn skúringasápulykt á staðnum. Á karlaklósetinu er sjálfsali sem selur ýmsan misþarfan varning, allt frá blöðrum til smokka og blárra pilla.

Barinn er beint á móti íbúðinni minni. Þegar ég flutti inn hélt ég að það yrði mikill kostur að vera beint á móti Metro. Svo reyndist ekki vera, hávær tónlist og skvaldur reykingamanna fer ekki vel með námi. Svo ekki sé talað um hve auðvelt er að rölta yfir götuna í einn bjór. Það síðastnefnda er kannski kostur og galli, kostur núna og galli í miðjum ritgerðarskrifum.

Hópurinn sem stundar staðinn er fjölbreyttur. Annars vegar heimamenn, ýmist nýorðnir (eða bara ekki orðnir) lögdrykkja eða miðaldra kallar sem voru þarna hvert einasta kvöld. Hins vegar við skólakrakkarnir. Það fer eftir ölvunarstigi hversu mikið þessir hópar tala saman. Stundum halda þeir sig hvor í sínu horni en ef allir eru orðnir hífaðir verður ólíklegasta fólk (tímabundið) bestu vinir.

Við Boltastrákurinn mætum örfáum sekúndum áður en hætt er að hleypa inn. Dyraverðirnir eru í góðu skapi, einu sinni er allt fyrst. Þetta er eins og að sjá djamm-halastjörnu, nóttin fer að stað. Við þurfum að ryðjast gegnum mannmergð til að komast að barnum, þar sem við hefjum verk kvöldsins, að breyta seðlunum okkar í klink, bjóra og góðar minningar.

Ég lék í lítilli sýningu um morguninn. Útlit persónunnar átti að minna á þýskan klámmyndaleikstjóra. Vissulega er ég búinn að skipta um föt en ég hafði ekki tíma til að raka á mig. Á efri vörinni er risavaxið og brilljantínað yfirvaraskegg, sem eingöngu drykkfelldur afi væri stoltur af. Það hefur áhrif á viðbögð fólks við mér.

Áðurnefndir miðaldra fastagestir koma hver af fætur öðrum og lýsa hrifningu sinni. Gamall Skoti króar mig af og rekur fyrir mig sorgarsögu um að konan hans hafi látið hann velja milli þess að vera með henni og að vera með skegg. Hann segist stoltur af því að sjá ungan mann halda í skegghefðirnar og varar mig við konum. Ég er ekki frá að það glitti í titrandi tár á meðan hann segir mér frá mottunni sem var.  

Stelpurnar skiptast hins vegar í tvo hópa. Flestar fela ekki hversu hallærislegt og lummó þeim finnst þetta. Þær eru sem sagt með góðan smekk. En ein og ein, mér að óvörum, virðist fíla þetta. Brasilísk stelpa sem ég hef aldrei þorað að reyna við segir hreint út að þetta minni sig á pabba hennar og henni þyki það geggjað. Þú mátt klára Freud-brandarann, ég ætla ekki að mata þig.

Svo virðist vera að ef þú ferð að djamma í stelpuleit muntu enga finna en ef þú ferð bara og skemmtir þér verður þú allt í einu aðlaðandi. Það er klisja, en hún stenst óformlega skoðun. Eins og margt sem tengist djammi er lykilatriðið að ofhugsa ekki, bara njóta augnabliksins.

Ástæðan er augljós. Ef þú ert í örvæntingarfullri kvennaleit sést það langar leiðir. Af hverju ætti nokkur að vilja sofa hjá þér ef það eina sem þú hefur áhuga á er að komast sem allra fyrst í rúmið? Ef, á hinn bóginn, þú reynir bara að skemmta þér og öðrum, þá er einfaldlega betra að vera í kringum þig og þú verður aðlaðandi. Í versta falli er mjög gaman hjá þér, í besta falli leiðir kvöldið á stað sem þú gast ekki séð fyrir.

Ég er svo fáránlegur í útliti að mér finnst hugmyndin um að nokkur vilji fara heim með mér bara fyndin pæling og reyni því ekki að vera með viðreynslur og töffaraskap, skemmti mér bara vel og þá vill fólk vera í kringum mig.ykumgangast Eitt leiðir af öðru og allt í einu er verið að loka og ég og Senjoritan erum komin á einlægt og gott trúnó.

Senjoritan er spænskur skiptinemi, svona vinur vina týpa. Við höfum kannski spjallað tvisvar fyrir þetta en erum núna að smella svona líka duglega saman. Fyrst lélegur brandari sem bæði hlæja að, svo kjánaleg spurning sem leyfir hinum aðilanum að opna sig aðeins og úr verður einlægt samtal um eitthvað sem hvorugt ætlaði að tala um. Allan tímann skjóta báðir inn litlum skrítlum og sögum af sjálfum sér. Eins og að vera í góðri spunaæfingu, ekkert úthugsað, bara verið að bregðast við í núinu á leið sem enginn sá fyrir.

Við Boltastrákurinn og Senjoritan röltum heim til mín í eftirpartí. Flestir nemar myndu þurfa að afsaka ástandið á stofunni, það er hefð við þessar kringumstæður. Ég bý hins vegar með Lávarðinum og hann hefur ekki brugðist mér, stofan er eins og hjá hágæða snyrtipinna. Þau eru bæði hrifin af því hversu snyrtilegt er hjá mér, ég steingleymi að minnast á að Lávarðurinn eigi allan heiðurinn.

Við komum okkur fyrir, þau tvö í stóra sófanum og ég í þeim litla og um leið og við setjumst koma strippararnir heim úr vinnunni. Þær eru vel drukknar og bjóða sér í eftirpartíið. Þær ákveða að leika vængmenn fyrir mig. Þær setjast, leggjast nánast, á sófann minn og eru ekkert nema almennilegheitin. Þær hrósa mér hástert, daðra og þykjast hvísla einhverju að mér.  Eru þær viljandi að reyna að gera Senjorituna öfundsjúka? Já. Eru svona leikir ljótir? Já. Er mér drullusama á þessum tímapunkti? Já.

Boltastrákurinn kveður og sendir mér félagabros, stelpurnar fara inn til sín. Það síðasta sem þær segja við okkur er „skemmtið ykkur vel“ og blikka Senjorituna. Ég færi mig yfir á sófann til hennar, búinn að gleyma mottunni og við byrjum að kyssast. Hún ákveður að gista, enda löng ganga heim til hennar. Þú mátt fylla í eyðurnar.

Lifðum við hamingjusöm til æviloka? Nei, ekki einu sinni til mánaðamóta.

Við hittumst öðru hverju næstu vikur og áttum okkur fljótlega á að við pössum saman eins og olía og vatn. Sjarmi fyrsta kvöldsins hverfur ásamt mottunni en líklega var hún ekki lykilatriði. Fljótlega hættir hún alveg að svara mér þegar ég reyni að hafa samband. Engin sms, engin svör á facebook, bara tómið. Hún vill augljóslega ekki tala við mig.

Það að hún hætti bara að svara fokkar í höfðinu á mér og ég fer að ofhugsa það í döðlur. Ég fer að ímynda mér ýmsar ástæður fyrir að hún vilji ekki bara slíta þessu, sú eina sem mér finnst passa er að hún treysti mér ekki til að taka því eins og fullorðinn maður. Hvort sem það er rétt eða ekki, finnst mér það sárt.

Ég sé hana næst í partíi hjá vinafólki, þar sem ég er með strippurunum. Ég vil ekki vera ágengur en bið Töffarann um að fara og spyrja hana af hverju hún hafi hætt að svara mér. Legg áherslu á að ég sé ekki að reyna koma einhverju aftur af stað en langi að vita ástæðuna, kannski til að gera betur næst.

Töffarinn snýr aftur, mjög vandræðaleg.

Ég spyr hvað sé málið.

– Hún vill ekki hitta þig.

– Ég náði því fyrir löngu, hví?

– Ja, henni fannst þú bara svo svakalega leiðinlegur.

Áts.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Sósublettir

Töffarinn og Rósin skrækja úr hlátri í herberginu sínu, á sama tíma fagna ég flissandi í stofunni þegar Luis Suarez setur enn eitt markið fyrir Liverpool gegn Norwich. Hann fór alltaf illa með þá, það sem ég sakna að hafa þennan rugludall í rauðu treyjunni. Liverpool er að vinna, Lávarðurinn er í heimsókn hjá kærastanum, engin heimavinna og í kvöld er partí. Dagur í Paradís, ef væntingum til Paradísar hefur verið stillt í hóf. 

– Ingimar, hrópar Töffarinn úr herberginu, komdu og sjáðu!

Hún er greinilega að springa úr spenningi. Ég á að vita betur en að svara þessu, en samt fer ég inn til þeirra. Þær sitja á rúminu sínu og tölvan er opin. Á skjánum er beinstífur, æðaber limur, þakinn einhvers konar rauðri sósu. Þær eru á Skype, þetta er í beinni útsendingu.

Hvernig á að bregðast við svona, er eitthvað sem er eðlilegt að segja, eitthvað sem maður á að gera? Það er að segja annað en að blóta hátt og grípa ósjálfrátt um augun. Rósin segir milli hláturroka.

– Við vorum að segja honum að setja tabasco á typpið á sér, dettur þér eitthvað verra í hug?

Spurningin kemur flatt upp á mig og ég missi út úr mér:

– Í rassinn?

– Frábær hugmynd! svarar Töffarinn og ég fæ samstundis samviskubit. Ég skelli á eftir mér og minni mig á að spyrja næst hvers vegna þær vilji að ég komi inn til þeirra.

Þetta er sem sagt nýja vinnan þeirra. Til eru menn sem njóta þess að vera niðurlægðir og eru tilbúnir að borga háar fjárhæðir fyrir það. Reyndar var greiðslan aðallega varningur, Töffarinn kvartaði seinna undan því að hún ætti lífstíðarbirgðir af Victoriu Secret-nærfötum en væri í basli með að borga leiguna. 

Þær gátu unnið heima og þurftu ekki að umgangast perrana. Held að þetta síðarnefnda hafi verið stærsti kosturinn, töluvert auðveldara að láta eins og þeir væru ekki fólk þegar þeir voru bara mynd á skjá. Svona eins og þegar sumir segja að þeir gætu aldrei farið til vændiskonu en eru samt meira en til í smá klám í lok dags.

Liverpool-leikurinn verður einhvern veginn öðruvísi eftir þessa sjón. Suarez slengir skoti í vinkilinn og ég glotti einn í stofunni. Það hlýtur að svíða að spila á móti svona manni.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Kentucky Fried Hafnfirðingur

Hluti af náminu var að taka eina skiptinámsönn í Bandaríkjunum. Við Leikstjórinn tókum hana saman í Centre-háskólanum í smábænum Danville, Kentucky. Það var meira menningarsjokk að koma til Danville en London.

Bærinn er á stærð við Hafnarfjörð en samt bara með ein umferðarljós en átjan kirkjum. Í London er maður maur, í Danville var þessi þægilega smábæjartilfinning, að maður gæti þekkt alla á svæðinu ef maður bara byggi þarna í nokkur ár.

Þegar ég fletti Danville upp á netinu kom í ljós að bærinn var þurr til 2011. Mér fannst skrýtið að veðrið hefði breyst og velti fyrir mér hvort hlýnun jarðar væri orsökin. Í ljós kom að þurr þýddi að það var ólöglegt að selja áfengi þar, til 2011! Hann var reyndar síðasti staðurinn í fimm hundruð kílómetra radíus til að afnema áfengisbannið. Á öllum vegum inn í og út úr bænum, rétt við bæjarmörkin, hafði staðið áfengisbúð með lúgu fyrir ferðalanga. Þegar ég flutti til bæjarins var búið loka þeim en húsin stóðu enn þá við veginn, minnisvarði um þrotaða stefnu stjórnvalda til að bæta hegðun íbúa með boðum og bönnum.

Við Leikstjórinn erum saman í bekk. Hann er fyndinn gaur, frábær leikari og ofan á það góður tónlistarmaður. Svo er hann sjarmakóngur, en fannst ögn vandræðalegt að hreimurinn hans minnti kvenfólk á staðnum á persónu í rómantískri gamanmynd. Mikið.

Innan bæjarins voru í raun tvö samfélög, nánast alveg aðskilin. Verkamannabærinn og háskólinn. Nokkrar verksmiðjur héldu hjólum atvinnulífsins gangandi og þeir sem unnu í kringum þær höfðu ekki mikið álit á háskólanum og nemendum sem sátu þar alla daga með nefið ofan í bók. Centre er  risastór, 25–30 byggingar, nokkur íþróttasvæði og þúsundir nemenda. Miðað við stað í Suðurríkjunum var hann mjög frjálslyndur, en bara miðað við það. Ég sá marga gráta þarna þegar Obama var endurkjörinn, fæstir gleðitárum.

Partíin voru eins og í bíómynd, nánar tiltekið einhverri háskóla djammmynd þar sem allir drekka úr rauðum plastglösum og enda á þakinu. Ástæðan fyrir plastglösunum? Skólareglurnar bönnuðu mjög skýrt að nemar væru með opnar áfengisflöskur á skólalóðinni, en það stóð ekkert um bjór í glasi.

Við Leikstjórinn uppgötvuðum að Bandaríska suðrið féll okkur vel að skapi (og ef það er einhver frá Alabama eða Tennessee að lesa þetta, ég veit að Kentucky er ekki suðurríki frá ykkar bæjardyrum séð en íste er samt þjóðardrykkurinn, börn lesa frekar Biblíuna en Harry Potter og það er ekkert mál að finna djúpsteikt súkkulaðistykki!) Það var eitthvað við andrúmsloftið, það var svo afslappað samanborið við London. Það var ekki bara að maður gæti tekið því rólega dags daglega, endalaust sólskinið og stórar lóðir við öll hús beinlínis heimtuðu að maður slakaði á og nyti augnabliksins.

Við bjuggum hjá breskum kennara sem starfaði við skólann og þar lærði ég allt sem ég kann um gestrisni. Besta hefðin hans var að á hverjum sunnudegi var þriggja rétta kvöldverður með mismunandi gestum og nýju rauðvíni. Óskrifaða reglan var að enginn leit á símann og enginn stóð upp fyrr en eftir að minnsta kosti þrjá tíma. Yndislegar kvöldstundir, suðræn gestrisni með bresku ívafi.

Eitt kvöldið um miðja önn varð minnisstæðara en önnur. Við Leikstjórinn fórum í fámennt partí hjá nýjum félaga, drukkum viskí og ég spilaði FIFA við strákana.  Planið var að fá sér bara einn drykk og halda svo heim. Þeir urðu reyndar aðeins fleiri, í Kentucky er viskíið gott.

Það er meira en nóg af keppnisskapi á staðnum, við öskrum eins og vitleysingar þegar við skorum og blótum enn þá hærra þegar keppinauturinn gerir það. Þess á milli hótum við hver öðrum litríku ofbeldi og útskýrum háum rómi af hverju markið sem við fengum á okkur var augljóslega svindl. Karlmenn að vingast, það verður stundum furðulegt.

Þegar kvöldið er að verða að nótt og ég er orðinn hás af ópum ákveðum við Leikstjórinn að halda heim. Það er þéttskipuð dagskrá daginn eftir. Liverpool á leik við Norwich í fyrramálið, fátt skemmtilegra en að vakna snemma, hella upp á kaffi og fylgjast og  horfa á Suarez skora þrennu. Leikstjórinn er að fara að syngja með kirkjukór um hádegisbil, ég er búinn að lofa að mæta, og svo ætlum við í fjallgöngu. Allt eru þetta fínustu rök fyrir að fara heim að sofa.

Við erum hálfnaðir yfir skólalóðina þegar ég tek eftir stelpu sem hafði áður tekið eftir mér. Þetta er ekki tilviljun, við erum búin að vera að skiptast á vandræðalegum daðurskilaboðum dögum saman og ég er satt best að segja bálskotinn í henni. Allt eru þetta fínustu rök fyrir að bíða með að fara heim að sofa.

Leikstjórinn lætur sig hverfa, eftir að hann sendir mér snöggt félagabros.

Við byrjum að rölta um í tunglsljósinu, ræðum daginn og veginn og fleira klisjukennt. Mig langar ekkert að sitja á einhverjum bekk svo ég sting upp á að við prílum upp í tré í staðinn. Þar komum við okkur fyrir, eins og í klisjukenndri bíómynd, kelum vandræðalega og hegðum okkur eftir bestu getu eins og unglingar í bíómynd sem ég myndi ekki nenna að horfa á. Eftir meira en klukkutíma af spjalli og keli kveðjumst við, bæði rjóð í kinnum og gælandi við draumóra sem munu aldrei rætast.

Þá er komin tími á heimferð, í þetta sinn án truflana. Er ég í alvöru að spyrja mig að þessu eina ferðina enn: Hvar er ég?

Byggingarnar eru ókunnar og það er lítið um lestarstöðvar sem hægt er að nota sem leiðavísa. Litlar götur verða mjög svipaðar hver annarri í myrkri. Ég ákveð að ganga í sömu átt í tíu mínútur og ef ekkert kunnuglegt kemur í ljós sný ég við.

Á meðan ég rölti niður götuna fara hlauparar framhjá mér. Spandexklæddir, sjálflýsandi, númeraðir hlauparar í tugatali. Stundum hópar, stundum einn eða tveir. Þetta er spes. Það voru einhverjir svipaðir á hlaupum fyrr um daginn og mig rámar í að það sé einhvers konar keppni í gangi, svona „hljóp í sólarhring í hundrað þúsund króna hlaupagalla með vinum mínum og safnaði fimmtán þúsund krónum fyrir langveik börn“-dæmi.

Eftir smástund fer ég að fíla þetta. Þetta er eins og Reykjavíkurmaraþonið, bara miklu lengra og án áhorfenda. Einhver ætti nú að taka að sér að hvetja hlauparana áfram. En hér er enginn nema ég. Kannski ég stofni stuðningssveitina Einn Íslendingur.

 „Koma svo“ og „vel gert!“ hrópar Einn Íslendingur á hlaupara sem fara fram úr mér. Reyndar á íslensku sem er kannski ekki sniðugt. Þetta er ekki beint Silfurskeiðar-stemning, en betra en ekkert.

Tíu mínúturnar eru liðnar fyrir korteri, þetta svæði er ekki á skólalóðinni og ekki leiðin heim. Best að finna umferðarljósin aftur og fara í næstu átt. Viðsnúningurinn hefur þann kost að ég fer nú á móti hlaupaumferðinni, auðveldara að hvetja þannig.

Tilraunir til að gefa fimmur fara úrskeiðis, þessir hlauparar virðast ekki kunna að meta stuðning Eins Íslendings. Mætti halda að það sé munur á að vera hvattur áfram af áhorfendum Reykjavíkurmaraþonsins og fullum gaur í myrkri. Ég læt engan bilbug á mér finna, gleðst bara helmingi meira yfir þeim fáu hlaupurum sem fíla peppið.

Nokkrum mínútum seinna mætir hvítur sendiferðabíll, stoppar og út stekkur fólk. Þau eru brjáluð. Leiðtoginn er froðufellandi. Hann frussar yfir mig allan og forljót sólgleraugu, sem hann er með í bandi um hálsinn, skoppa á bringunni. Hann orgar að borist hafi tilkynning um fyllibyttu sem væri að vanvirða hlaupið og þá sem hefðu skipulagt það, sérstaklega hann sjálfan, aðalskipuleggjara hlaupsins, sem bæri ábyrgð á þessu öllu.

Hér er ágætis lífsregla, ef einhver fer að tala um að þú sért að vanvirða hann er það gott merki um að viðkomandi sé fáviti.

Þótt Aðalskipuleggjandinn sé mér ekki að skapi biðst ég afsökunar, segist vera langhlaupari sjálfur (hálfsatt, hljóp eitt maraþon en læt ekki fylgja að síðan hafi ég ekki farið í meira en fimm kílómetra göngutúr) og muni hvað það var geggjað þegar fólk var að hvetja mig áfram í maraþoninu. Það sé ekkert mál að hætta, ég hafi tekið vitlausa beygju og sé á leið heim.

Aðalskipuleggjandinn tvíeflist við þessa játningu, öskrar aftur að ég sé að skemma fyrir öllum, önnur afsökunarbeiðni hjálpar ekki. Ég lofa að hætta og segi að mig langi bara að komast heim til mín. Hann spyr mig hvort ég geti beðið í fimm mínútur, sem er ekkert mál. Til hvers, hugsa ég samt, ætti hann ekki bara að vilja losna við mig sem fyrst?

Þau ræða málið við bílinn og Aðalskipuleggjandinn dregur fram símann.  Eftir að hann skellir á biður hann mig að bíða rólegan, sem er ekkert mál. Mig langar bara að leysa þetta og komast heim.

Örskömmu síðar blikka blá ljós og þrír lögreglubílar skransa fyrir framan mig. Út úr þeim stökkva fimm risavaxnar, þungvopnaðar suðurríkjalöggur með háa hatta og glansandi barmmerki. Ég er ekki einu sinni hræddur, bara furðu lostinn.

Stærsta löggan, Tröllalögga, tekur sér stöðu beint fyrir framan mig. Hann hlýtur að hafa æft þessa stellingu. Hann krossleggur arma, stendur svo gleytt að hægt væri að keyra snjósleða á milli lappanna og reiðisvipurinn tjáir særða, ofþroskaða réttlætiskennd. Tröllalögga veit greinilega innst inni að ef hann er ekki á varðbergi munu Bjarnabófarnir leggja Danville í rúst. Fyrir honum er það að hrópa á hlauparana augljóslega jafn alvarlegt og að skjóta bæjarstjórann, allir glæpir eru ógn við friðinn.

Ég man allt í einu hverja einustu sögu sem ég hef lesið og heyrt um Bandaríska lögreglumenn og barsmíðar á þeim sem eru með mótþróa. Þetta er ekki lengur sniðugt.

Ég hugga mig við að ég sé hvítur, þeir þurfa líklega tilefni til að lúskra á mér. Þeir eru allir með mikinn suðurríkjahreim. Veistu hvað suðurríkjabúar þola minnst af öllu? Fólk að norðan sem heldur að það sé betra en þeir. Ímyndaðu þér viðhorfið sem íslenskt sveitafólk hefur til sérfræðinga af sunnan. Margfaldaðu það með 200 árum af árekstrum, einu töpuðu borgarastríði og því að norðurríkjabúar líta oftast niður á þá fyrir sunnan. Það veldur ákveðnum, skiljanlegum, pirringi. Ég er ekki einu sinni Kani, hvað þá norðurríkjabúi, en hreimurinn er augljóslega ekki úr suðrinu. Þarna ertu, lafandi ótti, velkominn til leiks.

Tröllalögga fer með sömu rullu og Aðalskipuleggjarinn. Ég reyni að útskýra mig og afsaka: Að ég sé nýfluttur hingað, á heimleið og skilji ekki alveg hvað sé í gangi. Tröllalöggan spyr hvort ég sé í skólanum, ég segi já. Reiðin margfaldast. Hann spyr mig hvort ég hafi verið að drekka, ég segist hafa fengið mér nokkur viskískot en það séu margir tímar síðan. Reiðin nær einhvern veginn nýjum hæðum, Hulk væri stoltur. Hann æpir á mig:

– Ertu að játa að þú sért í glasi?!

– Já.

Hann grípur mig, ekki blíðlega, og snýr mér við. Handjárn læsast um úlnliðina á mér. Hann les mér réttindi mín.  Já, nákvæmlega eins og í öllum löggumyndum sem þú hefur séð.

– Fyrir hvað er verið að handataka mig?

– Að vera ölvaður á almannafæri!

Er það glæpur hérna? Þeir skella mér inn í aftursæti eins bílsins og Tröllalöggan segir út í loftið:

– Við leyfum ykkur skólakrökkunum að komast upp með hvað sem er inni á skólalóðinni, af hverju getið þið ekki haldið ykkur þar?

Fyrir þrem tímum var ég í FIFA, fyrir klukkutíma í sleik og er núna kominn upp í lögreglubíl.  Líklega er óþarfi að óttast barsmíðar, held ég allavega.

Þeir hljóta að hafa mikilvægari málum að sinna en fullum háskólakrökkum. En þeir fengu símhringingu um mig. Vegna þess að ég er utan skólalóðarinnar geta þeir ekki horft fram hjá því. Í þeirra augum er ég utanbæjarmaður sem taldi sig hafinn yfir lögin á staðnum. Það er auðvitað engin afsökun að hafa ekki þekkt regluna. Mig grunar að hún sé svo sjálfsögð að engum kæmi til hugar að segja aðkomumanninum frá henni. Ég er formlega kominn í djúpan skít.

Á lögreglustöðinni eru járnin losuð, þau skilja eftir rauð för. Það er eitthvað óþægilegt við löggurnar, eins og þær séu að hlæja að mér.

Það er komið að skráningu í kerfið. Þau taka af mér veskið, úrið og símann. Konan við skrifborðið grandskoðar skilríkin mín og spyr mig ítrekað hvort þau séu fölsuð. Hvað ætli maður í smábæ í Kentucky hefði að gera við fölsuð íslensk skilríki?

Þau hringja upp í skóla og eftir stutt samtal er mér tilkynnt að það sé enginn Ingimar á nemendaskrá, sem er vissulega óvænt. Þau segja að best væri að játa núna ef ég er að ljúga um að vera nemandi. Ég hristi hausinn, segist vera skiptinemi og búi hjá einum kennaranum. Það vekur ekki hrifningu.

Að lokum er mér hent inn í skærbleikan (það er ekki hægt að skálda sumt), vel lýstan klefa sem er kannski fimm fermetrar og gluggalaus. Í klefanum er kamar, vaskur og tveggja metra hár, áfengisdauður durgur

Á íslensku má alltaf finna svar, hún orðar stórt og smátt sem er og var, og hún á orð sem geyma gleði og sorg. Hún á hins vegar ekki orð sem lýsir týpunni á gólfinu, svo ég nota það enska: maðurinn er augljóslega hillbilly, jafnvel þótt hann liggi steinrotaður á andlitinu. Veðurbarið smetti, varanlega sólbrenndur hnakki, í drullugri, köflóttri skyrtu og kúrekastígvélum. Hann náði meira að sega að hrjóta með afslöppuðum suðurríkjahreim.

Yfir mig kemur mótþróaþrjóska, ég er ákveðinn að sofna ekki. Til að halda mér vakandi raula ég You‘ll Never Walk Alone, þjóðsöng Liverpool-manna, aftur og aftur. Ég hef aldrei fundið neina hjálp né huggun í bæn en það er eitthvað við orðin í laginu sem hughreystir mig.

– When you walk through the storm / hold your head up high / and don‘t be afraid of the dark. / At the end of the storm there‘s a golden sky/ and the sweet silver song of the lark. / Walk on through the wind, walk on through the rain / though your dreams be tossed and thrown. / Walk on, walk on with hope in your heart / and you‘ll never walk alone / you‘ll never walk alone.

Eftir langa stund hrekk ég við, hef augljóslega dottað. Í dyrunum stendur vörður sem spyr hvort mig vanti eitthvað.

– Bara upplýsingar, hvað þarf ég að vera hérna lengi?

– Reglan er tólf tímar, tíu eftir. Viltu ekki vatn?

– Jú takk.

Hann kemur með glas og bakka af einhverju sem mætti kannski lýsa sem mat, ef kröfur um næringu og bragð eru engar. En hungur er besta kryddið svo ég háma matinn í mig og finnst hann næstum því góður. Þegar hann skellir á eftir sér hrekkur herra Hillbillý upp. Hann á í miklu basli með að setjast upp, nær að detta sitjandi áður en hann hallar sér upp að vegnum og lítur í kringum sig með furðusvip. Hann kannast við sig. Hann blótar hátt, þetta er líklega ekki hans fyrsta nótt hérna.

Þessi náungi er ekki beint traustvekjandi. Ég passa að sýna engin óttamerki, sný mér að honum og hef annan hnefann krepptan við síðuna. En brátt kemur í ljós að það er ekkert að óttast, þótt hann sé búinn að sofa síðan ég kom er hann enn þá drukknari en dauðagámurinn á Þjóðhátíð. Hann á í miklum erfiðleikum með að sitja uppréttur við vegginn og er sífellt við það að detta á andlitið.

Hann segir mér óspurður að þetta sé meira helvítis vesenið, hann hafi verið tekinn fyrir ölvunarakstur í þriðja sinn og muni missa prófið. Hann segist ekki fatta þessar ölvunarakstursreglur, hvernig á hann eiginlega að koma bílnum heim ef hann má ekki keyra? Ég þakka fyrir að vera ekki vitlausari en ég er, sem er reyndar nógu vitlaus til að koma mér í fangelsi í eina nótt.

 Hann fær að hringja og sannfærir systur sína um að koma að sækja sig. Það krefst töluverðar vinnu, hún virðist ekki í skapi til að koma um miðja nótt að sækja hann í fangelsi, skrýtið.

Að lokum kemur lögga og fylgir honum út, ég sit eftir einn.

Þá er kominn tími til að breyta um aðferðir. Einn vörðurinn virðist vinalegur, þegar hann snýr aftur að ná í matarbakkan reyni ég að spjalla við hann. Ég leik meinlausan og slakan gaur, spyr um vinnuna hans og hvernig hversdagurinn sé hjá honum, spyr hvernig ölvunarreglurnar séu í Danville. Hann segir mér að íbúar megi ekki svo mikið sem tala óskýrt út af drykkju, þá eigi að handtaka þá. Ég passa að þræta ekki neitt né minnast á málið mitt, tek undir allt sem hann segir og flissa þegar hann kemur með lélegan brandara.

Stælarnir sem Tröllalöggan og Aðalskipuleggjarinn voru með eru ekki til staðar hjá verðinum. Hann virðist bara vera fínn gaur að vinna vinnuna sína. Hann segist verða að halda mér í tíu tíma, en blikkar mig þegar að hann segir það. Tímatalan er orðin lægri en áðan, litlu sigrarnir.

Þrjóskan hverfur hægt og bítandi og ég steinsofna upp við vegginn.

Hátt bank vekur mig, það er verið að hleypa mér út. Eigum mínum er skilað, þær virðast eitthvað fátæklegar: dauður sími, lyklar og veski. Var ekki peningur í veskinu í gærkvöldi? Ég læt vera að vera með einhvern kjaft. Þeir spyrja mig um heimilisfang fyrir sektina, sú hugmynd kviknar að ljúga til um það en skynsemin fær að ráða för, ég reyni ekkert. Klukkan á veggnum er níu, það eru í mesta lagi sjö tímar síðan ég var handtekinn. Ég brosi og reyni að tjá verðinum þakklæti. Hann kinkar kolli og kollegi hans býður far í bæinn. Ég afþakka, búinn að fá nóg af löggum í bili.

Ég kem út í sólina og upplifi tvær andstæðar tilfinningar. Annars vegar ótrúlega gleði með að vera laus. Hins vegar reiði út í allt og alla, skólann, lögguna, þennan bæ, sjálfan mig og allt annað sem mér dettur í hug. 

Eftir langa göngu kem ég heim og útskýri atburði næturinnar fyrir fólkinu sem leyfði mér að búa hjá sér. Þau eru vægast sagt brjáluð og segja ýmislegt, en mig grunar að ég hafi verið svo aumkunarverður að þau fóru fljótt að vorkenna mér. Reglur um partístand eru hertar, skiljanlega. Þegar við kvöddumst nokkrum mánuðum seinna, gáfu þau okkur Leikstjóranum fallegar heimasaumaðar svuntur. Á hans var gítar, á minni lykill. Þegar Leikstjórinn spurði hvers vegna ég fengi lykil svaraði húsráðandi skellihlæjandi.

– Því hann var læstur inni.

Talandi um Leikstjórann. Hann kom heim úr kirkjunni morguninn eftir handtökuna, í sjokki. Þegar hann sér mig segir hann:

– Þú munt ekki trúa hvað gerðist á tónleikunum.

– Þú munt ekki trúa hvað gerðist hjá mér, svara ég.

– Maður fékk hjartaáfall í miðri athöfn, það er í lagi með hann. Á meðan sjúkraliðarnir unnu var kórinn látinn syngja sálma og hann var borinn út við söng og klapp allra kirkjugesta.

– Ég var handtekinn.

Við störum hvor á annan og svo á nákvæmlega sama tíma, á þennan hátt sem bara sannir vinir geta gert, springum við úr hlátri. Við vorum báðir harðir á að saga hins væri miklu bilaðari.

Ég sendi tölvupósta til kennaranna í Englandi, svörin voru furðu skilningsrík, mér leið betur eftir lesturinn.

Samt skammaðist ég mín og ákvað að hafa ekki hátt um þetta, segja bara Leikstjóranum og Englinum. Hálftíma seinna áttaði ég mig á að ég sagði Leikstjóranum og Englinum frá einhverju sem átti að vera einkamál. Einmitt þegar ég hugsaði það kallar Leikstjórinn á mig úr herberginu sínu, hann var á Skype með nokkrum samnemendum okkar. Einn þeirra sagði glottandi:

– Hvað segirðu, eitthvað sem þú þarft að segja frá?

Þetta var ekki lengi að spyrjast út og stríðnin var mikil, en skemmtileg. Þegar við hittumst aftur eftir skiptinámið leið næstum heil mínúta þangað til einhver heimtaði söguna. En það er staðreynd, að ef þú gerir eitthvað sem þú skammast þín fyrir er best að vinna úr því með hlátri og góðum vinum. Þetta þurfti að benda mér á, nokkrum sinnum.

Ég hugsaði mikið um það sem gerðist næstu vikur, mánuði og jafnvel ár. Þegar þetta gerðist langaði mig að kenna gjörsamlega öllum öðrum um, meðvitað og ómeðvitað. Hvort sem það var skólinn, kennarinn sem ég gisti hjá eða reglan að þú mættir ekki sjást ölvaður á almannafæri. En þegar á leið gerði ég mér grein fyrir að þetta var einum manni að kenna, hann er ljóshærður Hafnfirðingur sem ég hitti daglega, í speglinum.

Ég var að prófa mig áfram í lífinu, hversu mikið ég komst upp með. En ef þú stígur alltaf á línuna kemur að því að dómarinn flauti á þig. Ég áttaði mig líka á að ég var með ákveðin markmið í lífinu og það að vera alltaf fullasti gaurinn var ekki eitt þeirra.  Ég var ekki gaur sem ég var stoltur af, né á braut sem mér líkaði við. Ein afleiðing var að ég fór að taka það að skrifa og lyfta fastari tökum, fattaði hversu miklu máli það skipti mig. Ekki láta þér detta í hug að breytingin hafi orðið á einni nóttu, þetta voru bara fræ.

En áður en það allt gat gerst þurfti ég að svara kærunni og borga sektina.

Hún barst í pósti nokkrum vikum eftir handtökuna. Ég íhugaði að mótmæla, að reyna að fá hana allavega mildaða, en var bent á að dómari hefði vald til að henda mér úr landi. Þannig að ég fór niður í dómshús og borgaði sektina, sem var 200 dalir. Ég fékk kvittun, sem fer einn dag upp á vegg hjá mér.

Dalirnir 200 voru sundurliðaðir á litla miðanaum. Sektin fyrir glæpinn sjálfan ekki nema fjörutíu dalir. Svo voru hlutir eins og handtökugjald, notkun á lögregluaðstöðu, maturinn ógeðslegi og tími réttarkerfisins og svo framvegis. Það er ekki frítt að gista fangageymslur, en ég hef farið á hótel sem voru verri og dýrari.

Þar sem ég stend í sólinni fyrir utan dómshúsið og les litla miðann get ég ekki annað en skellt upp úr. Neðst á kvittuninn er eitt atriði sem passar ekki inn. Í ljós kemur að í Danville er mikill metnaður fyrir ákveðinni stofnun, sem ég hef sjálfur notað víðsvegar um heim og mér þykir vænt um. Stofnun sem passaði mig dögum saman í Hafnarfirði þegar ég var krakki. Ein mikilvægasta menningarstofnun í siðmenntuðu samfélagi.

Í Danville fer prósent af öllum opinberum gjöldum til þessarar stofnunar. Það síðasta á listanum er tveggja dollara bókasafnsgjald.

Ég vil ekki skilja við Bandaríkin á neikvæðum nótum. Fyrir utan eitt kvöld var ferðin þangað frábær og fólkið yndislegt.

Á þakkargjörðarhátíðinni fékk ég heimboð, frá vini mínum Kananum, til Michigan. Þegar við keyrðum í gegnum 8 Mile, Detroit, var Eminem settur í botn og við öskruðum hvert einasta orð við Lose Yourself, skælbrosandi. Hvítari hef ég aldrei verið.

Þakkargjörð gengur í garð. Mamma Kani fór á fætur klukkan fjögur um morguninn til að setja kalkúninn í ofninn. Hví? Jú, það varð að borða áður en háskólaleikurinn byrjaði í hádeginu. Fjölskylda að mínu skapi.

Í hálfleik reis Pabbi Kani úr sófanum. Hann horfði á mig drykklanga stund og sagði:

– Kani, náðu í byssurnar.

Ég skildi ekkert hvað var í gangi. Við fórum út á svalir og mér var rétt byssa í fyrsta sinn. Þeim fannst bara ekki hægt að ég hefði aldrei skotið. Ég fann nákvæmlega sömu spennuna og þegar ég kveiki í flugeldi.

Heimilið var í úthverfi smábæjar, margir kílómetrar í næsta veg eða hús. Hver þarf skotsvæði þegar góður garður er á staðnum? Við komum okkur fyrir á svölunum, Kani kenndi mér undirstöðuatriðin á meðan Pabbi Kani hengdi upp skotmörk á trén í bakgarðinum.

Ég hélt að þetta yrði eins og í bíómynd, ég tæki bara riffilin upp og baunaði niður skotmörk. Svo var ekki, áður en ég fékk að svo mikið sem snerta byssuna var langur öryggisfyrirlestur. Maður fattar ekki hversu þungur riffill er fyrr en maður stendur með slíkan í höndunum eða hve óhugnanleg valdatilfinning það er að þurfa bara að gera ein mistök til að senda einhvern óvart inn í eilífðina. Né hversu hrikalega gaman er að taka í gikkinn, heyra hvellinn glymja og sjá risagat birtast á (réttu!) tré!

Þarna stóð ég umkringdur yndislegu fólki, með magafylli af kalkún og vopn í hendi. Þeim fannst ekki mikið til skothæfni minnar koma en ég sá strax hvernig menn fá dellu fyrir skitteríi. Þetta snertir einhverja taug í innsta eðli manns, taug sem er jafn frumstæð og hún er heillandi.

Svo æpti Mamma Kani á okkur að koma aftur inn, við máttum ekki missa af mínútu af þessu risatapi sem var í gangi á skjánum. Já og afgangar borða sig ekki sjálfir.

Það er margt skrýtið við Bandaríkin en drottinn minn hvað þau eru skemmtileg. Einhvern tímann mun ég hósta upp hugrekki til að spyrja sendiráðið hvort smámál eins og handtaka komi í veg fyrir nýja ferð þangað.

Örsögur úr ódýrri íbúð: Slæmar sögur

Íslendingar, saman í skóla í erlendri stórborg, auðvitað höldum við hópinn. Í bjartsýniskasti mætti kalla okkur lítið samfélag. Hópurinn stækkar og minnkar til skiptis, fólk innan hans byrjar og hættir saman, verða bestu vinir og svarnir óvinir, vinna, djamma og blóta þynnku saman.

Einn sunnudag er ég á leið inn í miðborg með hluta hópsins, meðal annars Englinum og Boltastráknum.  Við Engillinn erum búin að þekkjast í mörg ár en við erum nýbúin að kynnast Boltastráknum. Hann er á annarri braut í skólanum og var meðal annars í efnilegri rapphljómsveitt áður en fyrsta rappbólan sprakk. Skemmtilegur gaur, með frábæran skotfót í fótbolta og eini maðurinn undir fimmtugu sem er raunverulega töff með yfirvaraskegg.

Kvöldið áður var óvænt og langt djamm. Núna erum við skítþunn í lestinni umkringd Bretum. Ég man ekki hver byrjaði, líklega ég, en við erum að skiptast á okkar verstu ælu- og þynnkusögum. Þetta er álíka geðslegt og það hljómar.

Sögurnar eru blanda af því sem við höfum sjálf gert og sögur af vinum. Ég segi frá því að vakna við hliðina á stelpu í útilegu sem hafði einhvern veginn náð að æla, bókstaflega, upp fyrir haus og breytt hárinu á sér í harðan hjálm með ælulími.  Mín saga var ekki subbulegust og við skemmtum okkur konunglega við að toppa hvert annað. Saga um að stoppa samfarir í miðjum klíðum til að fara að æla tekur sigurbikarinn.

Það er líka eitthvað skemmtilegt við að vera að tala um svona í miðjum lestarvagni þar sem enginn skilur okkur. Englendingarnir líta okkur hornauga í hvert sinn sem einhver klárar sögu og við springum úr hlátri. Þau eru kannski að velta fyrir sér hvað sé í gangi en skilja sem betur fer ekkert í hrognamálinu okkar.

Þegar við nálgumst miðborgina komum við Boltastrákurinn auga á tröllvaxinn fótboltavöll. Ég spyr hann hvort hann þekki völlinn og hann neitar, en dettur nokkur lið í hug. Okkur langar að skella okkur á leik. Hann spyr mig hvort hann eigi að spyrja gaurinn í næsta sæti og ég hvet hann til þess. Hann segir við manninn, sem kom inn rétt á eftir okkur og hefur setið pollrólegur við hlið okkar síðan:

– Excuse me mate, you know which team plays at that stadium?

– Veistu ég er bara ekki viss, svarar farþeginn á óaðfinnanlegri íslensku.

Við springum úr hlátri og verðum vandræðaleg, höldum kjafti það sem eftir er ferðarinnar. Aldrei gleyma, sama hvar þú ert í heiminum, ef þú heldur að þú sért að tala á einkamáli er einhver einn sem skilur íslensku í kringum þig. Það er fokking lögmál.